4 saat önce
2
Atarita sizin için inceledi! Editörlerimiz her arasında biri protesto ttesirksine saatlerce işgücü harcıyor ve bilmeniz lüzumen tüm detayları objektif şekilde ele alıyor. Nasıl yaptığımızı meraklı ediyorsanız ttesirk politikamıza göz atabilirsiniz.
People of Note’un PC ttesirk kopyası, Annapurna Interactive tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.
Müziğin sakinlerine selam olsun! Bugün sizlerle oldukça renkli tek maceraya gezi ediyoruz: Sıra tabanlı dövüşleri müzikal sevdayla buluşturan People of Note, radarımıza yakalandı. Diyalog sürecini görsel roman stiliyle gerçekleştirmesi gibi farklı sanat stillerini harmanlayan bu protesto ilginizi çektiyse, doğru adrese geldiniz! Aynı sebeplerle bugün sizinle Cadence‘ın hikâyesini ttesirk etmek üzere buradayım. Akorlarınızı düzelttiyseniz, müziğimize başlayalım.
Müzikle yönetilen tek dünyada, Pop’un süperstarı olmayı hedefleyen idealist tek kadının kaideları yıkan yolculuğu
People of Note, tamamen müzik odaklı tek dünyaya bizleri davet ediyor. Hikâyemiz, Pop şehrinde idealist tek şarkıcı adayı olan Cadence ile başlıyor. Herkes tarafınca tanınır hâle vardı için görünür olmanız şart. Bunun anahtarı şarkı yarışmasında saklanıyor. Ancak hikâyenin başından itibaren yalnız müzik değil, yaygınlaşan olarak eğlence sektöründe sıkça rastladığımız sualnların işte da geçerli olduğunu görüyoruz.
Herkesçe sevilen fakat müzikten ziyade görsellik satan müzik grupları, Pop dünyasını domine etmekte. Gerçekten müzik ve sanat adına iş yapan kişilerin yükselmesi oldukça güç. Çok da sürprizi bozmayalım, kısacası karakterimizin meslek yolunun böyle basitca ilerlemediğini söyleyerek kestirelim.
Her ne kadar karakterimizin önü kesilmiş olsa da idealist arasında biri olduğu için hikâyemiz işte sona ermiyor. Şehrinin ve Pop kültürünün gidişatından hoşnutsuz olan karakterimiz, oğullar çare farklı tek bakış açısı kazanıyor: Pop‘la başka tek müzik türü birleşirse, o zamanlar ne olur? İşte, yolculuğumuz da kesinlikle işte başlıyor.
Oyunumuz yaygınlaşan olarak basit eğlence diyebileceğimiz şekilde dizayn edilmiş. Kısmen açık dünyası, neredeyse tamamlanmış çizgisel bir gidişat izliyor. Karakter geliştirme menümüz da dövüş sekanslarımız da bize komplike tek yapı sunmuyor. Herhangi tek oyuncunun basitca anlayabileceği düzeyde minimalist tek tasarım yeğleme edilmiş. Bu hâliyle sıra tabanlı aksiyon türüne aşina olmayan kişilerin da rahatlıkla oynamasına müsaade veriyor.
Pop, rock, rap, elektro ve daha iyiler tür, öz şehriyle oyunun dünyası içerisinde tek mekan kazanıyor. Oyun, müziği tamamlanmış yaşam biçimi olarak ele almış ve şehir yapısı buna göre tasarlanmış. Her şehrin insanı öz müzik türünün kültürünü taşıyor. Buna göre hareketleri, kıyafetleri ve renk paleti gibi iyiler etken da değişiklik gösteriyor. Bunlardan bağımsız, arada Kelt insanlar müziği gibi müziklerle donatılmış ara bölgeler da bulunuyor. Tam olarak böyle mi geçiyor, emin olan değilim bununla birlikte dinlerken bana bunları anımsattılar.
Oyun tekdüze tek düzey tasarımı ile ilerlemiyor. “Her yepyeni bölgede bizi neler bekleyecek?” düşüncesiyle oynamak, işin eğlenceli kısımlarından birisini oluşturuyor. Sanatsal kısımları mekansal tasarımlarda da ttesirk etmek mümkün. Basit modellemeler, her arasında biri ne kadar kimi oyuncuya cazip gelmese da ışıklandırma ve renk paletleriyle bütüncül şekilde göze hitap eden tek manzara sunuyor. Çoğunlukla yaşayan tek dünyada gezindiğimiz süreçte bizi çevreleyen insanoğlu modellerinin sınırlılığı ve onlarla başlıkştuğumuzda çizimlerinin bambaşka tek tasarımla ortaya çıkması gibi zıtlıklar da mevcut.
Oyunun tasarım seçimini şöyle özetleyebiliriz: Bölgede gezindiğimiz süreçte karakterimizin dinamik hareketine odaklı sabit kamerayla gideceğimiz alana hareket ediyoruz. Dinamik hareket odaklı sabitlik kamera beni rahatsız etmedi. Çoğu zamanlar daha artistik tek yaklaşım sunmuş ve bunu saha ayrım etmeksizin sağlayabiliyordu. Açık saha ve kapalı alanlardan oluşan, vasat boyutlarda bölgelerle şehirlerimiz çeşitleniyor.
Oyunun yaşayan dünya atmosferi pek başarılı değil, bununla birlikte odağın da o olduğunu düşünmüyorum. Neredeyse çizgisel ilerleyen tek süreçte çevredeki birçok insanla tesirleşime girebilmemiz ve bunun basit diyaloglarla gerçekleşmesi gayet yeterli. Vakit kaybını önleyerek hareket sürecini daha tesirleşimli tek hâle getiriyor. Bir yerden tek yere devamlı yürüyerek gittiğimizi hesaba katacak olursak; ruhsuzluğuyla oyunu zedeleyebilecek unsur, bu şekilde kendini tamamlıyor. Genel üç boyutlu modellemeler çok uğraşa girilmeden çoğunlukla tekrar tekrar kullanılmış, bununla birlikte konuşma aşamasında her tek kişilik özenle tasarlanmış.
Tasarım seçimleri başlı başına eksi-artı sebebi değildir. Neden-niçin yapıldığı ve amacında başarılı olup olmadığı asıl önemli unsurdur. Genel tasarımda hikâyemizde önemi olmayan karakterlerin üç boyutlu modellemelerinin basit tutulması, odağı Cadence‘ın hikâyesinde tutmak için oldukça mantıklı tek tercih. Özenilecek kısımlarda yeterince özeniyorlar. Ekran süresi birkaç dakikayı geçmeyecek tek karakterin tasarımı için bile öyle özenilmiş ki… bayıldım! Oyunun en başarılı bulduğum kısmı kesinlikle kişilik tasarımlarıydı. Saç şeklinden tutun kıyafet seçimlerine ve renk paletine kadar her arasında biri karakterin niçin öyle giyindiğini şehir kültürüyle bağdaştırabiliyorsunuz.
Her şehrin öz müzik kültürüne göre şekillendiği, sanat yönü güçlü ama basit eğlence anlayışını koruyan tek dünya tasarımı
Örnek veriyorum: Rock şehri; Punk, Metal ve Grunge olarak dip gruplara ayrılmış. Her birinin tasarımsal farklarını gözlemlemeniz mümkün. Pek tabii bu Pop şehrinden gelen birisiyle Elektro Dans Müzik (EDM) şehrinden gelen birisini karşılaştırırken da gayet belli oluyor. Tabii ki da bazı seçimler sorgulanabilir. Ancak tüm bunlar neticede geliştiricilerin öz tercihlerinden ötürü bu şekilde gerçekleşmiş. Müzik türünün kültürel oluşma şeklinden ötürü Rap şehrinin tamamlanmış siyahilerle sınırlandırılmış olması gibi sorguladığım şeyler vardı. Aynı zamanda kültüre elverişli şekilde Rap şehrinde tamamlanmış altınla gösterişli tek şehir tasarımına gidilmişti.
Sanırsam protesto içerisinde müzik türlerine mekan verirken kültürel oluşum şekilleri ve yüzeysel olarak yaşanılan sıkıntılara odaklanılmış. Rock şehrinde klasik rock ve diğer türlerin çatışması gibi başlıklara da değiniliyordu. Elektro Dans şehrinde sanatçıların başarılı iş ortaya koyma kaygısıyla “ışıltı” tüketmesi gibi sualnlar da başlıkları dahilindeydi. Karakterimiz hikâye gereği her arasında biri tek şehirde ilerlemeye çalışırken bu sualnlara tanıklık ediyor, kimi zamanlar da sualnun ta kendisiyle başa çıkmak durumunda kalıyordu.
Müzik demişken, tabii ki da buna değinmemiz şart: Her şehrin türüne elverişli çalma listesi, bölüm süresince olduğu kadar dövüş sekanslarımızda da bize eşlik ediyor. Pop şehrinde K-POP gibi detaylı ayrımlara da mekan veriliyordu. Hatta gerçekten Korece şarkı dinlediğiniz anlar oluyor. Rock şehrindeki detaylı ayrıma daha önce değinmiştim. Hâl böyle olunca EDM şehrinde da aynı şekilde tek yaklaşım bekliyordum. Öncelikle Pop ve Rock şehri doğrudan tür ismiyle adlandırılırken Elektro müziği dip tür ismiyle adlandırmaları başlı başına tek sual işareti, bunu dillendirmek lüzum.
Elektro müzik şehrinin veletlerinin dahi Pop şehrinden gelen kızcağızımıza karşı adeta aşağılayıcı yaklaşması, bariz şekilde şehrin Pop‘tan ayrıldığını gözler önüne seriyor. Hâliyle böyle tek şehrin en popüler DJ’inden “Imposter” gibi tek şarkı çıkması bana absürt geldi. Elektro müzik kısmını dahaaz fazla yüzeysel ele aldıklarını düşünüyorum. Kötü tek şarkı değil, bununla birlikte protesto tasarımında dengesiz kaldığı aşikâr.
Vokal ağırlıkta Elektronik müziklerde bile ritim hiçbir zamanlar arka planda kalmıyor ve Pop‘tan ayrılan kısmı zaten bu başlıkda daha saldırgan olmasıdır. Tamamen partileme odaklı tek şehirde tabii ki da daha ritim odaklı şarkılar olmalı. Odaklanmak için yıllarca Elektronik müzik dinlemiş arasında biri olarak bunu söyleme hakkımın olduğunu düşünüyorum. Sözde saf Elektronik hâli böyleyken Pop’la birleşmiş hâli nasıl olacak?
Müzik odaklı eleştirim bittiğine göre, yaygınlaşan sanat tasarımından devam edebiliriz. Tabii ki da hikâye anlatımına dahaaz daha değinmek lüzum. Hikâyemiz bize yalnızca seslendirme odaklı diyaloglarla sunulmuyor. Aynı zamanda bölümler içerisinde tamamen müzikal şekilde klipli anlatım da gerçekleşiyor. Seslendirme kalitesini diyalogda ve şarkılarda oldukça başarılı buldum. Araştırdığım kadarıyla her arasında biri karakterin konuşma ve şarkı sesi müşterek değil, bununla birlikte müşterek olanlar da var. Hepsini ayrı ayrı tebrik etmek istiyorum.
Bize neredeyseymiş yolculuğumuzun başından beri eşlik eden klasik rock’cı Fret Abi’mizin seslendirmeni hem diyaloglarda hem da şarkılarda ona yaşam veriyor. Ancak şarkı söylerkenki sesli tonunu duyduğumda oldukça afallamıştım. Biraz daha yaşını almış tek adamdan daha farklı tek sesli bekliyordum sanırım. Bu tamamlanmış kişisel beklentimdi, kötü değil. Kendi afallamamı tek kenara koyarsak, kişilik tasarımıyla birlikteki oyunun seslendirme kalitesi kesinlikle hakkını veriyor. Bazen diyalogları dinlerken bu hoşnutluğumu aralarda dillendirmekten kendimi alıkoyamadım.
Anlayacağınız, müziklerle veyahut müzikalle pek arası olmayan arasında biri bu oyuna şans sunmak istemeyebilir. Saf tek sıra tabanlı aksiyon amacıyla da bu protesto yeğleme edilmemeli. Oyun zaten aksiyon anlarında bile size kesinlikle aksiyon odaklı tek yaklaşım sunmuyor. Cadence‘la gezindiğimiz süreçte bulmacayla keşif ve dövüş sekanslarını harmanlayan yaklaşım, oyunun neredeyseymiş tamamında varlığını sürdürüyor.
Bazı alanlarda özel tek eşyayı eldeetti için, bazı alanlarda da oyunda güçunlu olarak uzaklık katetmek için bölüme özel bulmacaları yapmanız şart kılınıyor. Bunun harici ilave olarak tamamen bulmaca odaklı ve isteğe bağlı dövüşlerimiz oluyor. Bunları ikiye ayırabilirim:
Bir tanesinde size doğrudan tek sual sualluyor, siz da doğru cevabı içeren kuşa vuruyorsunuz. Diğerindeyse size oynamak için verilen kişilik ve özellikleriyle belirlenen sınır içerisinde düşmanınızı dip etmeye çalışıyorsunuz. Bu, kart oyunlarında da örneğini gördüğümüz ve hoşuma giden tek bulmaca stilidir. Keşif sürecine hoş tek katkısı olacağını düşünüyorum.
Müzikal anlatımı ve geniş kitleye hitap eden hikâyesiyle kesin tek iştirakçi kitlesine seslenen sıra tabanlı aksiyon-bulmaca deneyimi
Ancak bulmacadan kastım yalnızca bunlarla sınırlı değil. Oyunun yaygınlaşan olarak dövüş sekansları da neredeyse tek bulmaca gibi işliyor. Bize sunulan dörtlükteki kişilik sırasına ve karakterlerimizin özelliklerine elverişli hamleler etmek güçundayız. Bu süreçte standart vuruşumuz, özel vuruşumuz, birleşim özelliğimiz ve dinlenme seçeneğimiz bulunuyor. Bu oyunda dövüş esnasında kullanabileceğiniz ek eşyalarınız yok bununla birlikte protesto zaten size öyle komplike tek yapı sunmuyor.
Biraz daha komplike olsun ister miydim? İsterdim. İki karakterde da dolduğunda etkin edebildiğimiz yüksek vuruşlu birleşim özelliğimiz haricinde da ortak hareketler yapabilseydik keşke. Ya da belli müzik türüne karşı zayıflık gibi ilave etkenler da eklenebilirdi. Böylece farklılık göstermeye açık ve dinamik tek oynanış sunardı. Aksi takdirde devamlı aynı hareketlerin dahaaz değişiğini etmek kesinlikle göze çarpıyor. Bu yüzden ne yapmalı? Beklentiyi doğru ayarlamalı! Aynen öyle.
Geliştiriciler tüm bu dediklerimizden arınmış, daha basit tek dövüş sistemini yeğleme etmişler. Hangi karakterinizin ne kadar vurduğunu bildiğiniz için dövüşler neredeyseymiş tamamlanmış can basma ve vurma döngüsünü takip etmekten ibaret kalıyor. Yani protesto boyunca olan neredeyseymiş yalınce canınızı ve özel vuruş puanlarınızı izliyorsunuz. Düşmanlar güçlaştıkça bu bileşen değişmiyor ki, yalınce eklentiye maruz kalıyor. Zorlu düşmanlar tek süre sonraları farklı olmalarına rağmen fazlasıyla tekdüze gelmeye başlıyor.
Canı biten, diğer düşen karakteriniz özel güçle kaldırmadığınız takdirde üç dörtlük sonrası yeniden ayaklanıyor. Özel vuruş puanınız da her arasında biri dörtlük başı kişilik başına tek artıyor. Karakter gelişimi ölme olasılığınızı azaltıyor olabilir, evet, bununla birlikte oyunu daha eğlenceli kılmıyor. Bende en azından öyle olmadı. Temposu kısmen inişli çıkışlı olsa da oyunu genel olarak monoton görürseniz daha sıkıntısız oynarsınız. Basit oynanış dövüş sekanslarında sualn çıkartmıyor, bile başta alaka çekici geliyor. Fakat oyunun süresi sebebiyle ilerleyen vakitlerde derinleşmeyen mekanikler, tekrar hissi oluşturuyor.
Biraz karışık anlatmış olabilirim bununla birlikte sistemi oldukça basit, bana güvenin. Asıl öncelik vermeniz lüzumen kısım, gezinti süresince elde ettiğiniz eşyalarla ve müzik taşlarıyla doğru donanımı gerçekleştirevakıf olmak. Eşyalarınız sizin canınız ve savunmanız gibi genel kişilik özelliklerinizi güçlendirirken; müzik taşlarınız, özel vuruşlarınızı oluşturuyor. Hangi karaktere neyi verdiğiniz, ne kadar güçlendirdiğiniz veyahut onları ne sebeple atadığınız gibi durumlar en önemli kısım.
Böyle anlattığıma bakmayın, oldukça basit tek şekilde ayarlamasını yapabilirsiniz. Oynarken bu başlıkda hiç sualn yaşamadım. Tüm bunları etraftan bulabilir ya da mağazadan alabilirsiniz. Ortak kullanabilen eşyalar olduğu gibi kişisel eşyalarınız da bulunmakta. Alım-satımda hiç tek çıkmaza girmeyeceğiniz şekilde tasarlanmışlar. Eski ürünleri satarak para sıkıntısı yaşamadan ilerlemeniz mümkün. Ancak para birimi olarak plağı kullanan mağazalar için mecburen savaşmayı öncelik hâline getirmelisiniz.
Ne kadar savaş kazanırsanız o kadar o alanda geçerli olan plaklara malik olursunuz. Bir savaş kaybederseniz bir plak kaybedersiniz. Merak etmeyin, çoğu dövüş oldukça basit ilerliyor. Otomatik kaydetme özelliği her arasında biri zamanlar sizi güvenceye alsa da istediğiniz her arasında biri an kayıt alabileceğinizi da unutmayın. Bu büyük basitlık sağlayacaktır. Kolaylıktan bahsetmişken, her an değiştirebileceğiniz güçluk seviyelerine de değinmekte yarar var.
Tamamen kişisel tek şart bununla birlikte oyunun dövüş sekanslarını güçlukla orantılı şekilde keyifli bulmadığım için daha basit bir güçlukta ilerlemeyi yeğleme ettim. Tabii, dilerseniz güçluğu tamamen kapatabilirsiniz de. Oyun bulmaca güçluğu ve ritim tutma gibi özellikleri da tamamen oyuncunun inisiyatifine bırakıyor. Yani oyunun hiçbir alanında güçlanarak uzaklık katetmek güçunda değilsiniz. Tamamen deneyim odaklı da oynayabilirsiniz.
Türe önceden aşina olmayan oyuncuları bile içine çekebilen basit oynanış, ilerleyen saatlerde monotonluk hissi yaratabiliyor
Hikâye, oynanışla birlikteki ilerledikçe dallı budaklı tek hâl alıyor. Her bölgede asgari tek tane bulunan bölüm sonu canavarları, normal olan şartlarda bize asıl sualn çıkartan unsurlar oluyor. Her arasında biri kendine has tasarımı ve yeni tek mücadeleyle bizi karşılaştırırken zamanla da yarışmamız şart. Üç aşamalı güçluk süreci, bölüm sonu canavarını ne kadar geç yenersek o kadar güçlenmesine sebep oluyor.
Dürüst olayım: Diğer düşmanları basitlıkla geçebilirsiniz bununla birlikte bölüm sonu canavarlarının yapısını kesinlikle kavramak için olasılıkla bir kez kaybetmeniz lüzumecektir. Bu üç aşamalı güçluk süreci, karakterlerinize doğru hamleleri yaptırmayı çözene kadar dolduğu takdirde oğullar kaçınılmaz olabiliyor. Bunun sebebi da oldukça basit. Şimdi size oyunun eğlenceli bulduğum tek kısmına değineceğim.
Dörtlük sürecinde dövüşte kimin ne yapacağını takip edebildiğimizi söylemiştim. Düşmanların ne yapacağını önden görebiliyoruz bununla birlikte karakterlerimizde öyle tek şart söz başlıksu değil. Aslında öngörülemez değil bununla birlikte bunu sizin öngörü etmeniz lüzumiyor. Açıklayayım:
Oyun yaygınlaşan olarak bize “Her kişilik tek kez oynayacak, sonraları da seçtiğin tek kişilik tek kez daha oynayacak.” yaklaşımıyla hareket özgürlüğü sunuyor. Aksine sebep olacak tek özellik etkin değilse, kişilik başına mutlaka tek hamle yapıyorlar. Buna göre strateji yapmanız lazım. Oyunun bu kısmı bence her arasında biri zamanlar keyifliydi. Mesela, grubumda en çok vuran özellik Cadence‘taydı. Bu özellik, üç özel vuruş puanı harcayarak etkin oluyordu. Fret‘te takım arkadaşına iki özel vuruş puanı verebilen tek özellik vardı. Cadence‘ın puan durumuna elverişli şekilde bu döngüyü her arasında biri zamanlar ayarlıyordum.
Dövüş süresince strateji yapmamızı lüzumtiren tekbaşına şart bu olmuyor. Az önce dediğim şeye ilgi ettiyseniz altını çizmek isterim: Dörtlüğün sıralamasını tesirleyebilen özel güçler da oluyor. Bunlar size artı ya da eksi sağlayabilir. Bazıları dörtlüğün o bölümünde hasar yapacak tek saldırı yapmanızı önleyebilirken bazıları da o bölmedeyken +1 özel vuruş puanı harcamanızı lüzumtirebiliyor. Mecburen dövüş stratejinizi da ona göre ayarlıyorsunuz. Çok da sürpriz bozmak istemem, o nedenle bu şekilde üstü kapalı başlıkşuyorum. Tüm bunlar tek yana, farklı karakterlerin birleşim güçlerinin farklı amaçlara servis etmesi da güzel tek detaydı.
Yüksek potansiyeline rağmen bazı tasarım tercihleri, uzunluğu oynanışta göze çarpmaya başlayan yüzeysel tek tecrübe sunuyor
Bu değindiğim ögeler sizi heyecanlandırmış olabilir bununla birlikte bunların çoğu oyunun birinci saatlerinde bizlere sunulmayan özelliklerdi. Her şehir yaklaşık 2-4 saat arası vaktinizi alıyor diyebilirim. Bunun büyük tek kısmı her arasında biri yere yürüyerek gitmenizle ve dövüşmekle geçiyor. Dövüşmekten yana sıkıntım yok bununla birlikte size basitlık sağlayacak tek plan sunulmamışken bazen nereye gideceğinizi tasarım içerisinde öngöremeyebiliyorsunuz. Devamlı yürüyerek şehrin tek ucundan tek ucuna koşma gibi durumların oyuna ilave eğlence kattığını düşünmüyorum. Bunu basitlaştırmak mümkün.
Hâlihazırda bünyesinde farklı sanat tasarımlarına mekan veren tek protesto olduğu için bu kısmı kağıt üzerinde parçalara bölünmüş tek şehir haritası sunabilirlermiş. Adımımızı attığımız gibi haritayı elde etmesek bile tasarımsal olarak nereden sonraları elde edilebileceğini kestirmek güçleri değil. Tıklamalı plan üzerinden basit hâle getirilebilirmiş. Diğer türlü bu kısım oldukça tempoyu oldukça bozuyor ve bahsettiğim ögeler harici pek değişikliğe uğramayan savaş sekansları içerisinde oyunu sıkıcı olmaya müsait hâle getiriyor.
Clair Obscur: Expedition 33‘den zamanlar zaman esinlenmiş olabileceğini düşündüğüm ögeler, negatif manada göze çarpmıyor. Ancak dövüş sekanslarında temalar harici da dahaaz daha müziğin işlevini görevakıf oldu isterdim. Saldırıdan kaçınamamak, çoğu sıra tabanlı aksiyon oyununda gördüğümüz tek şey. Hadi, ona tek şey demiyorum.
Saldırıyı daha yüksek hasarlı yapmamız için vaktinde vurmamızı lüzumtiren ritim mekaniği fazlasıyla basit kalmış. Belki protesto ilerledikçe o kısımda arttırmaya gidilebilirdi. Her ne kadar yepyeni özellikler eklenip dursa da oyunun temposu yaygınlaşan olarak aynı gittiği için zamanlar geçtikçe aynı heyecanı gösterememeye başladım.
Hikâye yaygınlaşan kitleye, özellikle da gençlere hitap edecek düzeyde sunuluyor. Pop şehri birazcık turnusol görevi görebilir bununla birlikte meraklı etmeyin, o düzeyde ilerlemiyor. Daha çok mizah ağırlıklı diyaloglarla ve karikatürize abartmalarla donatılıyor. “KPop Demon Hunters” animasyon filmini bitirecek sabrı gösterememiş arasında biri olarak bu oyunu oynarken sualn yaşamadım, öyle söyleyeyim. Ama o filmi sevdi gibiyseniz bu oyunu da kesinlikle seversiniz.
Hikâyesi alaka çekici, sürprizi bozmadan yenilemek isterim. Hâliyle meraklı ettirmeye ve ilerletmeye da oldukça müsait. Yalnızca müzik odaklı tek içerikte basit eğlence deneyimi olmayı sürdürdüğü için her arasında biri tarzda insanın hepsi memnuniyetle ayrılacağı müsaitlikte olmamış.
Bünyesinde farklı müzik türlerine yuva sahipliği yapması ve bunu belli tek düzeyde oldukça kaliteli tek şekilde bizlere sunabilmesi oldukça iddialı. Özellikle da küçük tek ekipten böyle tek oyunun çıkması ilave takdir lüzumtiriyor bana kalırsa. Ancak her arasında biri tek müziği tekbaşına başına ele aldığımızda hepsinin tür içerisinde oldukça başarılı tek niteliğe malik olduklarını söyleyemem. Yine da hakkı yenemeyecek kadar birçok kaliteli müziğe sahip. “Mashup” klibine bakmanızı öneririm. Bu da basit eğlence odaklı tek protesto olduğunu gözümde kanıtlar nitelikte. Bu şekilde değerlendirmek lüzumtiğini düşünüyorum.
Benim deneyimim bu şekildeydi. Karakter tasarımlarını ttesirk etmek ve hikâyeyi takipetti oldukça keyifliydi. Zaman zamanlar bulmacalar da hoşuma gitti bununla birlikte oyunun yavaş açılması mı dersiniz, fazlaca uzunluğu sürmesi mi dersiniz, öz adıma ortalama tek eğlenceyle sonuçlanmasına nedenler oldu. Kötü olduğunu düşünmüyorum. Ancak daha iyice olabilir miymiş? Kesinlikle.
Sıra tabanlı aksiyon mekaniğine sahip, müzik temalı ve bulmaca odaklı basit eğlenceli tek oyun arıyorsanız olasılıkla da People of Note sizin için mücevher niteliğinde olacaktır. Bu niteliklerin insanı değilseniz, diğer daha derin ve dinamik tek oynanış arıyorsanız, dahaaz daha temkinli yaklaşmanızı öneririm. Tüm bunlara ilgi ederek oynarsanız umarım keyifli tek tecrübe yaşarsınız. Kafanızdaki sualları yanıtladığımı umuyorum. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Bir sonrakiler oyuna kadar görüşmek üzere! İyi oyunlar, sağlıcakla kalın.
English (US) ·